معرفی

اسفناج ایرانی با نام علمی Spinacia oleracea یکی از سبزی‌های برگی پرمصرف و شناخته‌شده در ایران است که به دلیل برگ‌های سبز، لطیف و خوراکی، به صورت تازه، پخته و در انواع غذاها مصرف می‌شود. این گیاه علفی و عمدتاً یک‌ساله است و برای تولید برگ‌های باکیفیت به هوای خنک و خاک حاصلخیز نیاز دارد. بذر اسفناج را می‌توان به صورت مستقیم در زمین اصلی کاشت و در شرایط مناسب، بسته به زمان کاشت و شرایط رشد، حدود ۴۵ تا ۶۰ روز پس از کاشت به مرحله برداشت رساند. کشت ردیفی با فاصله حدود ۲۵ تا ۳۰ سانتی‌متر بین ردیف‌ها و حدود ۱۰ تا ۱۵ سانتی‌متر بین بوته‌ها، با عمق کاشت حدود ۱ تا ۲ سانتی‌متر، روش مناسبی برای کشت است.

اسفناج گیاهی نسبتاً مقاوم به سرماست و بهترین زمان کشت آن در بسیاری از مناطق، پاییز، زمستان و اوایل بهار است؛ در مناطق سردسیر باید زمان کاشت با توجه به یخبندان منطقه تنظیم شود. این گیاه به نور کافی و ترجیحاً نور مستقیم نیاز دارد، اما گرمای شدید می‌تواند باعث کاهش کیفیت برگ و تسریع ساقه‌روی شود. خاک مناسب اسفناج باید عمیق، حاصلخیز، غنی از مواد آلی، دارای توان نگهداری مناسب رطوبت و در عین حال دارای زهکشی خوب باشد؛ خاک‌های لومی و لومی‌شنی برای آن مناسب هستند. آبیاری باید منظم و به اندازه‌ای باشد که رطوبت خاک حفظ شود، به‌خصوص در مرحله جوانه‌زنی و رشد اولیه، اما از ماندابی شدن خاک باید جلوگیری کرد.